من يك دختر ايرانيم

گفتم:
من یک دختـــــــر ایــــرانیــــــــم ...
بــــــــدان ...
"حــــــوای" کسی نـــــمی شــوم که به "هــــوای" دیگری برود ...
تنهاییم را با کسی قسمت نـــمی کنم که روزی تنهایم بگذارد ...روح خـــداست که در مــــــن دمیـــده شده و احســـــاس نام گرفته ...
ارزان نمی فروشمش...
دستــــــهایم بــالیـــن کـــودک فـــردایـــم خـــواهـــد شــــد ...
بـــی حـــرمتـــش نمی کنم و به هــر کس نمی سپارمش ...
پـــاییــــــز است ...
باران بی وقفه این روزها هوای عاشقی به سرم می اندازد ...
لبـــــریــــزم از مهـــــر ....... اما استــــــــوار ......
ســـــودای دلـــم قسمت هر بی ســر و پـــــا نیست

گفتي:
ای دختر ایرانی،
تمام دردهایت را می دانم . . .
ای حوای بی همتا، با غرق شدن در چشمان ناوک اندازت دیگر هوایی در دل نمانده که هوای تو را در سر دارم
تو می دانی که تنهاییت، ارزنده ترین هدیه ای است که می توانی با من در آن شریک شوی؟ تو می دانی که سالها تنهایی ام را برای تقسیم با تو به هر نگاه فریبایی نفروخته ام؟
و من اول بار که در چشمان خیال انگیزت نگریستم، آن روح خدایی ، آن احساس عشق عرشیایی تو را فهمیدم . .
دستهایت را می بوسم ای مادر روزهای آتی و ای عشق ماندگار من
و به حرمت آن دستان پاکت، دستان خود را –تنها- وقف شاد کردن تو خواهم کرد و دستهایم گرمی دیگری جز دستان تو را لمس نخواهد کرد . . .
پاییز و است و به حرمت قلب پر مهرت،
تا بهار لبخندت به انتظار خواهم نشست
و سودایی جز تو ای بهار من به دل راه نخواهم داد